Nie każdy pies i nie każda rasa nadają się na psa terapeutycznego !!! Szczególnie jeśli mówimy o zajęciach AAT – terapii z udziałem psa. Jedną z podstawowych cech psa terapeutycznego jest PRZEWIDYWALNOŚĆ. Ona warunkuje bezpieczeństwo zajęć i możliwość skupienia się terapeuty na dziecku, a nie na psie ! Teoretycznie rozważając możliwe jest oczywiście wprowadzenie na zajęcia psa, który wymaga ustawicznej kontroli i czujności od przewodnika – tylko po co ? Cierpią na tym wszyscy:
- przewodnik-kynoterapeuta, bo musi mieć „oczy dokoła głowy” i przewidywać czy dane zdarzenie nie wyprowadzi z równowagi psa. Jest więc po zajęciach bardziej zmęczony.
- dziecko i proces rehabilitacji, bo kynoterapeuta musi swoją uwagę dzielić między psa i dziecko.
A przewidywalność jest to cecha wrodzona, ukształtowana przez pokolenia psów, zależna od pierwotnej użytkowości (przeznaczenia) psa. Dlatego ważne jest aby pies terapeutyczny był:
- rasowy – rasa i niesione przez nią cechy charakteru są przewidywalne w dość szerokim zakresie. Mieszańce już zdecydowanie mniej – skoro trudno jest przewidzieć wygląd, to chyba tym bardziej charakter psa, prawda ?
- ze świadomej hodowli – bardzo ważne jest odpowiednie kojarzenie rodziców w celu uzyskania u potomstwa określonych cech. Równie ważna dla przyszłego psa terapeutycznego jest wczesna stymulacja neurologiczna i socjalizacja z człowiekim.
- wyselekcjonowany – wybór odpowiedniego psa z miotu zdecydowanie zwiększa szansę, że po odpowiednim szkoleniu zda egzaminy na psa terapeutycznego. Istnieją odpowiednie testy pozwalające określić charakter psa i na tej podstawie jego predyspozycje do wykonywania określonych zadań.
- odpowiednio wyszkolony – szkolony wyłącznie metodami pozytywnymi, zgodnie z planowaną specyfiką pracy psa.

Nie każdy pies i nie każda rasa nadają się na psa terapeutycznego !!! Szczególnie jeśli mówimy o zajęciach AAT – terapii z udziałem psa. Jedną z podstawowych cech psa terapeutycznego jest PRZEWIDYWALNOŚĆ. Ona warunkuje bezpieczeństwo zajęć i możliwość skupienia się terapeuty na dziecku, a nie na psie ! Teoretycznie rozważając możliwe jest oczywiście wprowadzenie na zajęcia psa, który wymaga ustawicznej kontroli i czujności od przewodnika – tylko po co ? Cierpią na tym wszyscy:
- przewodnik-kynoterapeuta, bo musi mieć „oczy dokoła głowy” i przewidywać czy dane zdarzenie nie wyprowadzi z równowagi psa. Jest więc po zajęciach bardziej zmęczony.
- dziecko i proces rehabilitacji, bo kynoterapeuta musi swoją uwagę dzielić między psa i dziecko.
A przewidywalność jest to cecha wrodzona, ukształtowana przez pokolenia psów, zależna od pierwotnej użytkowości (przeznaczenia) psa. Dlatego ważne jest aby pies terapeutyczny był:
- rasowy – rasa i niesione przez nią cechy charakteru są przewidywalne w dość szerokim zakresie. Mieszańce już zdecydowanie mniej – skoro trudno jest przewidzieć wygląd, to chyba tym bardziej charakter psa, prawda ?
- ze świadomej hodowli – bardzo ważne jest odpowiednie kojarzenie rodziców w celu uzyskania u potomstwa określonych cech. Równie ważna dla przyszłego psa terapeutycznego jest wczesna stymulacja neurologiczna i socjalizacja z człowiekim.
- wyselekcjonowany – wybór odpowiedniego psa z miotu zdecydowanie zwiększa szansę, że po odpowiednim szkoleniu zda egzaminy na psa terapeutycznego. Istnieją odpowiednie testy pozwalające określić charakter psa i na tej podstawie jego predyspozycje do wykonywania określonych zadań.
- odpowiednio wyszkolony – szkolony wyłącznie metodami pozytywnymi, zgodnie z planowaną specyfiką pracy psa.