pozdr., Pana P.P ))

p.p.

Pozdrawiam serdecznie,

Jakub Banasiak

Zwierzęta nie są po to żeby cokolwiek dawać.
dlaczego nie? skoro mogą.

To człowiek nauczył sie brać a raczej sprytnie podbierać.
Myślę ze bez udziału zwierzecia nie bylo by to takie latwe, wręcz niemożliwe.

pozdrawiam
Magda

Pani Magdo! Zwierzęta nie są po to żeby cokolwiek dawać. To człowiek nauczył sie brać a raczej sprytnie podbierać.

Właśnie piszę pracę na temat zasadności wykorzystywania delfinów butlonosych w terapii kontaktowej (ukłony w strone pana Jakuba!) i po prześledzeniu zebranych materiałów dochodzę do wniosku że spektakularne przypadki pozytywnych zmian pod wpływem obcowania z delfinami to nie jest dobry powód żeby podporządkować sobie kolejny gatunek. Podobne efekty przynosi dogoterapia tylko że dużo ludzi boi sie psów, albo ma alergię! A pływanie z delfinami to przecież atrakcja!
Jako dodatkowy atut delfinoterapii podaje sie sonoforezę, masaż ultradźwiękami emitowanymi przez te zwierzęta. Ale delfiny nie używają swoich sonarów w znanym środowisku to znaczy w zamkniętym, wielokrotnie spenetrowanym już basenie
Też pozdrawiam
Danka Grabczan

Pozwoliłam sobie zacytować ponieważ tak będzie krócej. Tak więc proszę państwa w przypadku mojego syna 3 tygodniowy pobyt na delfinoterapii przyniósł niesamowicie duży efekt którego nikt się nie spodziewał! A potwierdzi to każdy znający go lekarz, rehabilitant i w ogóle cała rodzina. Tak więc panie Jakubie proszę pamiętać, że od reguły są zawsze wyjątki!

„Delfinoterapia jest po prostu bardziej „medialna”, spektakularna i z tego często wynika jej popularność.”

Wydaje mi się, że jednak jeszcze nie w polsce. Ja bynajmniej dowiedziałam się o tej formie terapii od przypadkowo poznanej osoby a nastepnie od Ani Kolan-Zwolińskiej.

„Z drugiej strony, gdy nie ma żadnych naukowych dowodów na to, że delfinoterapia jest bardziej skuteczna niż inne formy profesjonalnej animaloterapii,”

Nie wszystko da się udowodnić…

Mnie też interesuje i obchodzi los zwierząt! Im lepiej się je traktuje tym więcej dają od siebie…

pozdrawiam
Magda Lesiak

Pani stanowisko jest dla mnie w pełni zrozumiałe i przyznaję się, że gdybym miał wybierać pomiędzy dobrem człowieka a zwierzęcia, to przy całej mojej sympatii do zwierząt, wybrałbym oczywiście uzasadnione potrzeby człowieka, zwłaszcza dziecka. Mam tu na myśli sytuacje, gdy w grę wchodzi konieczność ratowania życia czy zdrowia człowieka i nie ma innej alternatywy.
Absolutnie nie czuję się specjalistą od terapii (również delfinoterapii), natomiast wielokrotnie spotykałem się ze stwierdzeniami, że efekty, które oferuje delfinoterapia, można uzyskać (w zależności od schorzenia) stosując inne formy terapii, rehabilitacji, łącząc je z aquaterapią, dogoterapią itp. Delfinoterapia jest po prostu bardziej „medialna”, spektakularna i z tego często wynika jej popularność. Z drugiej strony, gdy nie ma żadnych naukowych dowodów na to, że delfinoterapia jest bardziej skuteczna niż inne formy profesjonalnej animaloterapii, być może nie ma po prostu konieczności skazywania dzikiego zwierzęcia na „taką formę służenia ludziom”. W tym sensie jestem przeciwny tego typu ośrodkom.

Poza tym profesjonaliści zajmujący się dogoterapią czy hipoterapią coraz częściej zajmują się zagadnieniami dobrostanu konia bądź psa używanych do zajęć, wprowadza się tu różne normy i zasady mające chronić zwierzęta (niektóre mogłyby zaskoczyć rodziny pacjentów).

Zdaję sobie też sprawę, że jest to kwestia niejednoznaczna, że świat nie jest czarno-biały, że życie weryfikuje poglądy (moje także) i, jak pisała Szymborska, „tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”.

Pozdrawiam serdecznie,

Jakub Banasiak