W Japonii każdego roku ginie 19 tyś.delfinów. I na to zezwala rząd Japonii!!! Są mordowane tradycyjnie, harpunami, przez miejscowych rybaków. Mięso zabitych zwierząt trafia na japońskie stoły. Harpuny japońskich rybaków unoszą się i opadają, zagłębiając w ciała otoczonych, bezbronnych delfinów. Woda natychmiast robi się czerwona od krwi, a pisk zabijanych delfinów cichnie dopiero po dłuższej chwili. Mięso sprzedawane jest za ok. 500$.

Przepraszam, że tu o tym pisze, ale uważam, że temat jest ważny z punktu widzenia profesjonalnie prowadzonej delfinoterapii. Otóż część owych delfinów nie jest zabijana lecz sprzedawana do różnych delfinariów na świecie. Jeden delfin kosztuje ponoć ok 150 tyś.$ Jest to jeden z głównych argumentów przeciwko wyjazdom rodzin z dziećmi do właśnie takich miejsc. Te miejsca powinny zostać natychmiast zamknięte, w ogóle nie powinno dojść do ich założenia. Profesjonalnie prowadzona terapia z udziałem delfinów nie może skoncentrowana być na zyski kosztem zwierząt! Rodziny często wybierają takie miejsca, bo jest tam taniej niż za oceanem, nie interesują ich losy zwierzą oraz to jak są traktowane (paradoksalnie terapia w Stanach jest tansza niż w ośrodkach w Europie, jedynie koszty dojazdu są większe).Nie przykładajmy ręki do takich działań i nie napędzajmy masakry i handlu w Japonii!

W półkoloniach będą brały udział dzieci w różnym wieku, od 4-14 lat. Zostaną dobrane w małe grupy. Jest możliwość otrzymania zaświadczenia, potwierdzającego uczestnictwo w półkoloniach. Zachęcam do uczestnictwa!

Wszystkich zainteresowanych czynnym lub biernym udziałem zapraszam do udziału i wypełnienia zgłoszenia. Więcej szczegółów na ten temat można znaleźć na stronie Stowarzyszenia.

Jak tylko ukaże się program konferencji zostanie on tutaj zamieszczony. Na razie publikuję główne zagadnienia mojego wystąpienia, dotyczącego terapii z udziałem delfinów jako jednej z form wspomagania rozwoju dziecka autystycznego:

1. Co to jest terapia z udziałem delfinów i na czym ona polega.
2. Delfinoterapia jako wspomaganie terapii dzieci z autyzmem.
3. Jak wyglądają zajęcia-struktura zajęć.
4. Wybór ośrodka.
5. Prezentacja filmu z terapii.

Serdecznie zapraszam wszystkich specjalistów oraz rodziców dzieci z autyzmem do udziału w konferencji.

Może zachęcę innych, którzy chcieliby coś napisać i opublikować w internecie. Chciałabym, żeby tematyka artykułu związana była z pracą i terapią z dziećmi (niekoniecznie musi dotyczyć zooterapii). Jeśli ktoś będzie zainteresowany proszę o kontakt. Może to być także krótka relacja albo notatka, jakieś spostrzeżenia albo osobiste doświadczenia. Szczerze zachęcam.

Amelka urodziła się 4 grudnia 2008 r. o godz. 14.20 w szpitalu na Polnej w Poznaniu. Urodziła się drobniutka (2,8 kg), ale pełna werwy i energii. Dziś ma już 6 tygodni, waży ponad 4 kg i zaczyna kontaktować się z otoczeniem.  Moja radość jest tym większa, bo latem planujemy rodzinny wyjazd do Island Dolphin Care.

Metoda Peto, inaczej nazywana Conductive Education (CE) stała się bardzo popularna w krajach Europy Zachodniej i USA. Dzięki niej dzieci i dorośli z różnymi psychomotorycznymi zaburzeniami, jak np. porażenie mózgowe, stwardnienie rozsiane czy choroba Parkinsona, mogą nauczyć się jak pokonywać trudności, związane z funkcjonowaniem układu ruchowego, aby prowadzić bardziej niezależny, satysfakcjonujący i godny tryb życia.

Najważniejsze cechy tej metody to połaczenie w jedną całość kilku elementów i metod terapeutycznych np. terapii zajęciowej, kinezyterapii, logopedii czy też typowych zadań szkolnych. Innymi ważnymi cechami są: organizowanie zajęć grupowych, prowadzenie zajęć przez 1 osobę, z wykorzystaniem specjalistycznego sprzętu ( różne krzesła z oparciem w kształcie drabinki, stoły o szczebelkowym blacie, drążki terapeutyczne, kółka gumowe, podkładki pod stopy). Pomoce te maja za zadanie ułatwić pionizację, a jednocześnie umożliwić lokomocję.

Peto uważał, że leczenie przez jedną osobę wszechstronnie wykształconą w zakresie usprawniania zaburzeń ruchowych jest bardziej kompleksowym procesem terapeutycznym niż terapia prowadzona przez wielu terapeutów o wąskiej specjalizacji. Do najważniejszych celów terapii można zaliczyć: usprawnienie w zakresie chodu, mowy, czynności samoobsługowych (ubieranie, mycie, jedzenie, sprzątanie), koordynacji ruchowej, ćwiczeń grafomotorycznych (pisanie, rysowanie, lepienie itp.)

Do rozpowszechnienia metody w Polsce namówili mnie terapeuci z ośrodka Island Dolphin Care. Nie raz byli oni świadkami niesamowitych postępów, poczynionych przez dzieci właśnie dzięki metodzie Peto. Niestety u nas mało, kto słyszał o Peto i niewiele dzieci skorzystało z dobrodziejstw tej metody. Nie jestem ekspertem w tej dziedzinie, tzn. wiem tyle, ile wyczytałam i dowiedziałam się od innych, ale myślę, że dobrym pomysłem jest zorganizowanie zajęć w Polsce, oczywiście pod okiem specjalnie wyszkolonych terapeutów.

Kilka tygodni temu nawiązałam kontakt z Polką mieszkającą na stałe w Hamburgu, mamą Marcela, który brał udział w programie. Jest ona bardzo chętna do pomocy w zorganizowaniu turnusu w Polsce.  Jest także chętna do odpowiedzi na różne pytania rodziców i  udzielenia obszernych informacji na temat efektów terapii (można kontaktować się z nią via email mdm132523@yahoo.de lub tez telefonicznie 040/41091430- Monika Swiech). Zachęcam, piszcie i kontaktujcie się z Moniką!

Jeśli bedziecie zainteresowani zorganizowaniem takiego turnusu dla Waszych dzieci w Polsce, piszcie proszę do mnie a.zwolinska@terapiadzieci.org Jeśli znajdzie się odpowiednia ilość chętnych (min. dziewięcioro dzieci na jednym turnusie), specjaliści z Niemiec obiecali, że zorganizują terapię w Polsce. Turnus trwa 1 tydzień. Więcej można poczytać na stronie, z której czerpałam większość informacji o Peto, jak i na stronie Instytutu.

Już po raz drugi mam ogromną przyjemność pisać o naszej rodzinnej wyprawie do malowniczego miejsca, w którym delfiny żyją w harmonii z człowiekiem. Tym miejscem jest oczywiście Island Dolphin Care w Key Largo na Florydzie.

Kiedy przyjechaliśmy tam 10 lipca, w amerykańskim ośrodku przebywała już jedna polska rodzina. Co więcej razem z nami przyleciała kolejna rodzina z Polski. Przez cały tydzień w terapii udział brało troje polskich dzieciaków! Była również z nami Anna Kolan-Zwolińska. Było fantastycznie, wymienialiśmy się poglądami, spędzaliśmy wspólnie czas.

Jak rok temu, terapią Hubcia zajęła się Deena Hoagland. Była zachwycona jego postępami, widziała go przecież rok wcześniej, kiedy był dzieckiem leżącym! A teraz sam siedział, sam wstawał przy meblach, interesował się zabawkami! Byłam bardzo szczęśliwa i dumna z mojego syna.

Już w poniedziałek zaczęliśmy intensywna terapię. W tym roku najpierw zajęcia w klasie, później pływanie. Hubert w klasie już od pierwszych zajęć nie płakał, nie marudził, a wręcz przeciwnie, interesował się wszystkim. To też było ogromnym zaskoczeniem dla Deeny ponieważ w zeszłym roku właśnie na zajęciach w klasie Hubert się buntował, płakał i nie chciał wykonywać żadnych prac.

Teraz bez problemu siedział w swoim krzesełku i z zainteresowaniem czekał na zadanie.

Zaraz po klasie szykowaliśmy się do pływania. Tu też postępy! Hubert bardziej interesował się delfinem, chętniej dotykał go. Najbardziej lubił jak skaczą, dlatego też na koniec każdych zajęć Fiji skakał specjalnie dla niego. To także ważne ćwiczenie -skupienie uwagi na jednej rzeczy i podążanie wzrokiem, bo przecież skaczący w wodzie delfin zawsze jest w innym miejscu.

Każdego dnia praca z Hubciem dostarczała nam wiele radości i satysfakcji. W końcu ta praca przerodziła się w zabawę. Island Dolphin Care to miejsce wspaniale wyposażone we wszystkie niezbędne do zajęć przyrządy i zabawki. Niczego nie może zabraknąć dzieciakom, a wszystkie prace zrobione przez dzieci zabierane są do domu. Do dyspozycji są farby, kredki, mnóstwo zabawek. Dużą zaletą są sale odpowiednio przystosowane dla każdego dziecka. Bardzo miło spędza się tam czas, a jeszcze milej myśli o powrocie w następnym roku. Czuć, że nasze dzieci nie są nikomu obojętne. Oczywiście można pomyśleć, że za takie pieniądze zrobią wszystko, ale to nieprawda. Mentalność ludzka jest tam inna, ludzie są życzliwi, okazują swoje uczucia i zawsze kiedy trzeba dodają otuchy i sił do walki, nie pozwalając poddać się.

Hubert, podobnie jak w zeszłym roku, poczynił postępy. Umie „puścić” buziaka , utrzymuje dłużej zabawki w rączkach, skupia uwagę na tym co robi, sam chętniej zagląda w nasze oczy, więcej i szybciej wstaje, ponadto jest już gotowy do chodzenia, wokalizuje więcej dźwięków. Cały zespół, który pracuje nad poprawą i rozwojem Hubcia w Polsce zauważył postępy! Myślę, że wszyscy, tj: my, cała nasza rodzina i rehabilitanci przekonaliśmy się, że delfinoterapia naprawdę działa!!! A prawda jest taka, że bardzo baliśmy się tego wyjazdu. Efekty zeszłoroczne jak najbardziej były i robiły wspaniałe wrażenie ale…mógł być to zbieg okoliczności. Nie był, teraz jesteśmy tego pewni. Będziemy robić wszystko, aby wrócić tam w przyszłym 2009 roku. Szkoda tylko, że możemy być tam tak krótko, bo to zaledwie 3 tygodnie. Niestety tylko 3 w zasięgu całego roku, ale za to jedne z najwspanialszych…

Jeśli wszystko się uda, w przyszłym roku planuje lecieć z nami kolejna Polska rodzina. Trzymajcie kciuki!

Pozdrawiam serdecznie

Magda Lesiak